عروس دريايي

ببار ای آسمون امشب که من بد جوری می بارم

ببار تا فکر کنم اون جا یکی مثل خودم دارم

ببار ای آسمون امشب که این دل خیلی بی تابه

ببار تا فکر کنم جز من یکی هست که نمی خوابه...

سلام به داداشی خودم

معلومه که هنوزم به یادتم حتی خیلی بیشتر از قبل

خیلی تنها شدم داداشی .

خیلی

نمی دونستم می تونم بیام جوابتو بذم یا نه واسه همین بهتر دیدم تو وبلاگ خودم بنویسم تا هر وقت اومدی ببینی.

من هیچکسو واسه درد و دل کردن نداشتم جز شما ها که خدا حتی شما ها رو هم ازم گرفت.

 اما دلم روشنه.می دونم که به زودی نجاتم می ده.تونستی حتما بهم سر بزن

همیشه می گفتم تولد امسالم تنها فرقی که با سالهای دیگه داره اینه که به ازای اون 365 روز یه شمع دیگه رو کیک اضافه می شه. شاید امسال تقاص جمله ای رو که پارسال نوشتم رو پس می دم.آخه همیشه می گفتم سالهام تکراری شده.اما

دقیقا از بعد از تولد پارسالم آنقدر اتفاقات عجیب و غریب افتاد که امروز دقیقا بعد از گذشت 365 روز اعلام می کنم که نه تنها امسال شمعی اضافه نشد بلکه روز تولدی هم نیومد.یعنی اصلا متوجه ی اومدنش نشدم.اگه یادم می موند هم شمعی در کار نبود...شمع می خواستم چی کار؟؟؟آتش انتظار بس نبود؟؟؟!!

از تولدم که بگذری پارسال کلی تفاوت دیگه هم با سالای قبل داشت . اونقدر که اونایی که منو تو ماهای اول سال دیدن وقتی نیمه ی دوم سال منو دیدن به صورت دو نقطه ی o در اومدن!!!

ذروغ نگفتم اگه بگم همه ی 22 سالگی رو تو فضا بودم.تقریبا کابوسی بود که هر صبح با من زنده می شد و هر شب تو خواب همراهیم می کرد.کابوس سیاه و سفید من!!!

هنوز بعد از یه سال تولد خاکستری پارسالم رو فراموش نکردم.

چند ماه اول خوب بود.ولی نیمه های آخر سال....

از همه ی دی فقط خاطره ی یه ملاقاتی رو دارم که شاید جالب ترین نوعش بود، از بهمن چندین خاطره که خودشون هم تو خاطره سپری شدن!از اسفند هیچ ، از فروردین هیچی یادم نیست ...از اردیبهشت؟هیچ،انگار تموم اون لحظات رو در خواب گذروندم.یکی نبود بزنه تو گوشم بگه تو که جای دیگه ای براچی خوذت رو عذاب می دی؟؟؟

برا اثبات خر بودن در حد ماورای تصور؟؟؟

قبلا ها زمستون رو برا سرماش دوست داشتم وقتی لباس گرم می پوشیدمو بازم احساس سرما کنم.تابستونا رو واسه گرماش  وقتی آستین کوتاه می پوشیدمو جلو کولر می نشستم.دیگه نه سرما تو وجودم راه داره نه گرما و نه خاطره،مریض شذمو هنوزم مریضم.مرض غرق شدن تو گذشته رو گرفتم ، گذشته ای که وقتی حال بود از تک تک روزاش خندیدمو گذشتم....کسایی که برا اولین بار منو در این یه سال دیدن اختمالا به نظرشون گنگ ترین آدم روی کره خاکی رو ملاقات کردن...برا بعضی ها گنگ بوئنم جالب بودبرا بعضی ها درک نشدنی ...اما هیچکس ...هیچکس نفهمید که چه بلایی سر من اومد...مشکل فقط رفتن اونکه فکر می کردم وابسته اشم و بعد فهمیدم دوسش دارم نبودمشکل این بود که یهو همه ی بند های نگه دارنده ام پاره شد.مشکل این بود که کم کم گم شدم  اونقدر گم که دیگه کسی امیدی به ÷یدا کردنم نداشت...

نمی دونم آدما چه طور هر دقیقه عاشق می شن؟چه طور تحمل می کنن درد جدایی رو... خدا یا نخواه...نخواه که دوباره تجربه اش کنم...نخواه بیشتر از این بشکنم!!!

از دوستانی که بهم سر می زنن واقعا ممنونم . خودتون که می دونید گرفتاریم اونقدر زیاده که نمیزاره بهتون سر بزنم.از اینکه وبم رو تنها نمی زارید واقعا ممنونم.الهه جوون نمی دونم چهطوری باید بهت جواب بدن حداقل یه نشونی از خودت برام بزار.خیلی دوست دارم بیشتر باهات آشنا شم.

سلام به دوستای خوبم

من مدتی (شاید یه ماه ) نیستم بدجوری اعصابم داغونه امیدوارم بعدا که اومدم بهتر از الان باشم

معذرت می خوام که تنهاتون می زارم

ولی شما این وبلاگ رو تنها نزارین

بازم بهش سر بزنید

منم اگه تونستم حتما بهتون سر میزنم

واسم دعا کنید

دوستتون دارم

بای

                              شهره

امشب

همه چیزرو به راهه

باورت می شه؟

دیگه یاد گرفته ام

شبا بخوابم با یه آرام بخش

تو نگرانم نشو...

...

همه چی رو یاد گرفته ام

راه رفتن تو این دنیا رو هم

بدون تو یاد گرفته ام

یاد گرفته ام که

چطور بی صداگریه کنم

یاد گرفته ام که چه جوری

هق هق گریه هامو

با بالشم بیصدا کنم

تو نگرانم نشو...

همه چی رو یاد گرفته ام

...

یاد گرفته ام که

چطور با تو باشم

بی آنکه تو باشی

یاد گرفته ام

نفس بکشم بدون تو

و بی یاد تو

یاد گرفته ام که

چطور نبودنت رو

با رویای با تو بودن

وجای خالیت رو

با خاطرات با تو بودن

پر کنم

تو نگرانم نشو

همه چی رو یاد گرفته ام

...

یاد گرفته ام

که بی تو بخندم

یاد گرفته ام

که بی تو گریه کنم...

و بدون شونه هات

یاد گرفته ام

که دیگه عاشق نشم

یاد گرفته ام

که دیگه دل به کسی نبندم

و مهم تر از همه

یاد گرفته ام

که با یادت زنده باشم و

زندگی کنم

اما هنوز

یه چیز رو یاد نگرفته ام

که چگونه

و برای همیشه

خاطراتت رو از صفحه ی دلم پاک کنم؟

و نمی خوام

هیچ وقتم یاد بگیرم

...

تو نگرانم نشو

فراموش کردنت رو

هیچ وقت

یاد نخواهم گرفت

من  ماندم و خاطرات تلخ و شیرین....

مهربانم :

چشمان خیسم گواه رفتنت را می داد...

     گواه نبودنت......    

                  گواه تنهایی در اینده ای درد ناک...                  

 احساسم را بشناس، احساسم همین چند خط نوشته است...  

                 کمتر نباشد بیشتر نیست. ....         

ته مانده احساسم از آن توست ....

رفتنت: احساسم را هم کور کرد ،هم گور کرد...

         بعد رفتنت من ماندم تنهایی و غم...         

رفت تا ستاره ای باشد در دل سیاه شب که به تیرگی گرائید

ستاره ای که نور بود،امید بود،عشق بود،احساس بود.............

                خاموش خاموش شد.      

ستاره ام اگر اوج می گرفت،اگر می گذاشتند اوج بگیرد،آنقدر به

        انتها می رفت که هیچ ستاره ای برابریش را نکند

اما دریغ ..........ستاره ام در نطفه خفه شد  و هرگز نتوانست احساسش را نسبت به اسمان ابراز کند...

و هراس داشت به همگان بگوید اری من ستاره : اسمان را دوست دارم....

ولی می دانم و یقین دارم روزی می رسد

که از آن سوی کهکشان پر گشایی و به سوی من آیی...

تو ستاره مسافری !! مهاجر که نیستی..

مسافر سفر می کند نه برای همیشه